Esa luna de hoy en plan sonrisa del gato de Cheshire que ya he divisado a penas entrada la tarde (blanca era entonces sobre fondo azul iluminado), ha debido advertirme. Algo he intuido, he pensado, coño, ya verás como hoy va a ser uno de esos significativos días de “Yo solo quiero saber qué camino debo tomar” y la puta respuesta de “Pues eso depende de adonde quieras ir tú”.
- Al centro justo de su corazón. Yo quiero ir al centro justo de su corazón. Donde ha llegado otra.
¿Y ahora cómo sigue el cuento, luna de los cojones? Porque a mí sí me importa y sí sé donde quiero ir.
Una cosa buena tiene: Se te corta el hambre de golpe.
Yo hoy he vuelto a fumar después de 9 meses (bonito embarazo), se me ha cerrado el estómago, me ha entrado diarrea, he vomitado, y me he echado a llorar. Todo eso en media hora. He expelido humo, mierda, vómito y lágrimas a partes más o menos iguales. Parecía un puto surtidor de dolores incontrolado. Me veía a los de Greenpeace aporreándome la puerta, para posteriormente cambiar la multa por un gran abrazo y adoptarme. Y es que no hay nada que los desarme más que una ballenita en apuros.
Me han puesto de nombre Alicia.
Y ahora que me cuente alguien a mí qué es estar enamorada. Que me lo cuenten a mí.
¿Somatizas?: Estás enamorada. ¿No somatizas?: Pues no estabas enamorada.
La explicación parece bien sencilla: Un amor no correspondido es un demonio que llevas en el cuerpo, y suelen expulsarse de esa manera. Lo hemos visto en las películas de exorcismo. Hombre, yo prefiero eso que lo de la piara de cerdos, más que nada porque si saliese una piara de cerdos de estampida de mi casa... A mí me iban a sacar en la revista del ayuntamiento. Y mi familia, que siempre ha sido muy discreta, no se merece semejante bochorno. Además, tendríamos una piara de cerdos endemoniada a remojo en el río y sin ahogar ni nada, ya que aquí el río les cubriría justo a medio jamón. No sé si sería o no reclamo turístico, pero vamos a ver, analicemos la situación: Que a servidora la hagan hija predilecta del pueblo por haber creado un centro de peregrinación consistente en una piara de cerdos endemoniados paciendo cual ratas rabiosas con cara de Peggy por toda la ribera del Turia, no es lo que yo había soñado para la memoria de mi nombre ni del de mi madre.
Superada la escena "¿has visto lo que ha hecho la guarra de tu hija?", te escapas con las chicas de la familia de compras, que es en ese momento la única manera de salir corriendo que se te ocurre, y te meten en el hilo musical el Careless Whisper. Se me encoge todavía más el estómago, peleo junto con mi orgullo, codo a codo con mi dignidad, para no echarme a llorar allí mismo entre perchas de ropa, no vayan a pensar que lloro por mi talla. Han pasado unas horas y sigo viva.
Si he soportado precisamente hoy esa canción es que soy capaz de soportar cualquier cosa.
¿Cualquier cosa?. Bueno no. Ya no puedo soportar nada más. He llegado a mi límite. Hasta aquí.
Por favor, que se termine este año de una puta vez.
Que menudo año, menuda puta y menuda vez.
-Marco Antonio: No llores Cleo, se me parte el alma de verte así. Nunca he conocido a nadie que quiera como quieres tú.
-Cleo: ¿Y eso es bueno o malo?
-Marco Antonio: Eso depende de adónde quieras ir tú.
-Cleo: Yo... Al centro justo de su corazón. Pero tú, Marco Antonio, te me vas un ratito a tomar por culo.
Y el pobre, follado por Cesar, se fue para nunca mas volver, menos mal que ella tampoco... Desde entonces, Egipto nunca ha vuelto a ser lo que era... La puta serpiente aquella... Besos y salud
Genin, gracias siempre por pasarte. He modificado un poco la entrada. Resulta que, aunque me costó bastante dormirme, lo he hecho de un tirón y a pierna suelta. Además, he soñado que me lo hacía con un amigo gay. Dicen que si te acuerdas de los sueños es que no has descansado, pero yo prefiero acordarme de éste. Una de las cosas que debo hacer este próximo año es ver de nuevo "Una jornada particular" con Soophia Loren y Marcello Mastroianni.
Que entres feliz al Año Nuevo, Genin. Buena nochevieja y ¡hasta el año que viene! Abrazo.
Doncs mira Asterín, tens raó. I m'has animat. Si ens calfem tant el cap per asunts "amorosos", és perque tot lo important: llibertat, salut, menjar i sostre, ho tenim solventant. Encara que és de rebut voler aconseguir un banquet en el jardín de las delicias, no s'ha de ser desagraïda. Ademés, acabe de escoltar a la radio una canço del nou CD de Rosana que diu algo aixina com "si te encarcela el amor, y te mata la condena, no te rindas que al final por buena conducta sé, que te reducen la pena" I ademés té molta marxa: Sentar la cabeza Que bé que vingues ja a llegir les meves diarrees mentals. T'estime mogolló. Muá.
Gata, recuerdo que el Serrat cantaba "No es amarga la verdad/lo que no tiene es remedio". No sé si viene a cuento, pero te lo cuento. Me ha hecho mucha gracia lo de Greenpeace, y he estado buscando alguna corrección gramatical por todas partes... por esta te salvas!! ; - ) Un bico bonica y que tengas un 2012 reconcentrado de felicidad.
(jijijijiji, qué risilla de malona se me está poniendo...) Keni Manuel adorado, lo que cantaba Serrat era "Nunca es triste la verdad, lo que no tiene es remedio". :D Tú sí que eres bonico. ¿Dónde estará el Keni Manuel que me toca a mí? ¿Con quién cenará hoy? ¿Cuando nos encontraremos...? ¡¡Ayyy!! Lo mismo te deseo, cielo. Sinceramente tuya Bicos.
Feliz 2012 Gata!!!. Cosas de la vida, hoy me "regalaron" este link http://www.youtube.com/watch?v=1ldYbsq5oXY&feature=related...y Lope lo decía muy claro.Un beso
Feliz 2012, Fiorella, maja. Ese precioso soneto que me enlazas... Me estruja más el corazón. Un beso. --------------------------------------------- Ese soneto que mandó Fio... Aquí tenemos nuestra versión "ad hoc", azulona: Hablando del papa de Roma, por la puerta asoma Y eso es de lo poco que pienso quedarme. Escribir las cosas, ayuda a digerirlas. Supongo que porque una vez escritas, ves que no era/es para tanto. .D
Feliz año, Blue. En éste, también vamos a andar visitándonos ¿eh?. Un besuchón.
Paseando por aquí, he leído tu entrada sobre la masacre de Brahms y me ha parecido buenísima. Hasta el (ripioso, ay, pero muy gracioso) poema final me ha encantado, de verdad
Caramba, muchas gracias Miguel. Me abrumas. La verdad es que aquel episodio trajo cola en mi familia. Ahora las apuestas siempre van a base de ripios. Procuraré estar a la altura, aunque cada vez me cuesta más. No sé si es la edad, la desgana, o un principio de Alzheimer.
Recién pude escuchar el link,me encantó!!!,no conocía Majín Blanco, aunque el que "canta" lo tengo visto de algo. Esta versión de Lope me llegó más aún.Un beso
Gorrioncito, este año como dijo Glub, será tu año. Soy un poco meiga y no fallo. No te puedo asegurar un novio estilo Viggo Mortensen, pero mirará en el fondo de tus ojos azules y estarás perdida de amor. Sea. Un gran abrazo.
Y no me llames perra ¡pordios! que soy gatita linda y me duele.
Ya vamos poniendo límites, ya vamos poniendo límites. Del Mortensen para arriba, coño. En su defecto...Algo con lo que pueda ganarme la vida con salud, decencia y alegría, estaría fenomenal. El novio se puede inventar. El sustento no. Y a mi no me llames gorrioncito. So perra. Bico.
¿Cuánto de personales?
La de la foto no soy exactamente yo; se la he cogido prestada a un amigo (Manolo Cabrera) que me dijo que me cedía los derechos. Le he pedido que me haga una de un gato mojado, pero todavía no me la ha enviado.Dice que si sé lo que corre un gato cuando se moja. Y sí, algo sé de eso...Así es que esperaremos y mientras, nos quedamos con esta deliciosa mona de cara colorada. Es que es muy pudorosa. Como yo.
Y el pobre, follado por Cesar, se fue para nunca mas volver, menos mal que ella tampoco...
ResponderEliminarDesde entonces, Egipto nunca ha vuelto a ser lo que era...
La puta serpiente aquella...
Besos y salud
Genin, gracias siempre por pasarte.
ResponderEliminarHe modificado un poco la entrada. Resulta que, aunque me costó bastante dormirme, lo he hecho de un tirón y a pierna suelta. Además, he soñado que me lo hacía con un amigo gay. Dicen que si te acuerdas de los sueños es que no has descansado, pero yo prefiero acordarme de éste.
Una de las cosas que debo hacer este próximo año es ver de nuevo "Una jornada particular" con Soophia Loren y Marcello Mastroianni.
Que entres feliz al Año Nuevo, Genin. Buena nochevieja y ¡hasta el año que viene!
Abrazo.
Soooooophia!!
ResponderEliminarMira, la vida es dura y mi abuela decia: "que Deu no mos done a patir lo que puguem resistir". Aunque no lo parezca, quería animarte.B7s
ResponderEliminarDoncs mira Asterín, tens raó. I m'has animat.
ResponderEliminarSi ens calfem tant el cap per asunts "amorosos", és perque tot lo important: llibertat, salut, menjar i sostre, ho tenim solventant.
Encara que és de rebut voler aconseguir un banquet en el jardín de las delicias, no s'ha de ser desagraïda. Ademés, acabe de escoltar a la radio una canço del nou CD de Rosana que diu algo aixina com "si te encarcela el amor, y te mata la condena, no te rindas que al final por buena conducta sé, que te reducen la pena"
I ademés té molta marxa: Sentar la cabeza
Que bé que vingues ja a llegir les meves diarrees mentals. T'estime mogolló. Muá.
Gata, recuerdo que el Serrat cantaba "No es amarga la verdad/lo que no tiene es remedio". No sé si viene a cuento, pero te lo cuento.
ResponderEliminarMe ha hecho mucha gracia lo de Greenpeace, y he estado buscando alguna corrección gramatical por todas partes... por esta te salvas!! ; - )
Un bico bonica y que tengas un 2012 reconcentrado de felicidad.
(jijijijiji, qué risilla de malona se me está poniendo...) Keni Manuel adorado, lo que cantaba Serrat era "Nunca es triste la verdad, lo que no tiene es remedio". :D
ResponderEliminarTú sí que eres bonico.
¿Dónde estará el Keni Manuel que me toca a mí? ¿Con quién cenará hoy? ¿Cuando nos encontraremos...?
¡¡Ayyy!!
Lo mismo te deseo, cielo.
Sinceramente tuya
Bicos.
Tienes razón, como siempre, rayos!.
ResponderEliminarPreciosa canción, hacía tiempo que no la oía (como ya comprobaste...).
Bicos.
Feliz 2012 Gata!!!. Cosas de la vida, hoy me "regalaron" este link http://www.youtube.com/watch?v=1ldYbsq5oXY&feature=related...y Lope lo decía muy claro.Un beso
ResponderEliminarJa, ja, ja, me encanta cuando echas las manos a volar en el teclado.
ResponderEliminarEse soneto que te mandó Fio...mmm...
;-)
Feliz año, Gata.
Feliz 2012, Fiorella, maja. Ese precioso soneto que me enlazas... Me estruja más el corazón.
ResponderEliminarUn beso.
---------------------------------------------
Ese soneto que mandó Fio... Aquí tenemos nuestra versión "ad hoc", azulona: Hablando del papa de Roma, por la puerta asoma
Y eso es de lo poco que pienso quedarme.
Escribir las cosas, ayuda a digerirlas. Supongo que porque una vez escritas, ves que no era/es para tanto. .D
Feliz año, Blue. En éste, también vamos a andar visitándonos ¿eh?.
Un besuchón.
En esa interpretación estaba pensando, ja, ja.
ResponderEliminar;-)
Bicos.
Paseando por aquí, he leído tu entrada sobre la masacre de Brahms y me ha parecido buenísima. Hasta el (ripioso, ay, pero muy gracioso) poema final me ha encantado, de verdad
ResponderEliminarCaramba, muchas gracias Miguel. Me abrumas.
ResponderEliminarLa verdad es que aquel episodio trajo cola en mi familia. Ahora las apuestas siempre van a base de ripios.
Procuraré estar a la altura, aunque cada vez me cuesta más. No sé si es la edad, la desgana, o un principio de Alzheimer.
Recién pude escuchar el link,me encantó!!!,no conocía Majín Blanco, aunque el que "canta" lo tengo visto de algo. Esta versión de Lope me llegó más aún.Un beso
ResponderEliminarGatiña, éste que empieza será tu año triunfal, te lo juro.
ResponderEliminarBicos.
Gorrioncito, este año como dijo Glub, será tu año. Soy un poco meiga y no fallo. No te puedo asegurar un novio estilo Viggo Mortensen, pero mirará en el fondo de tus ojos azules y estarás perdida de amor. Sea. Un gran abrazo.
ResponderEliminarY no me llames perra ¡pordios! que soy gatita linda y me duele.
La verdad es que "esa" versión de los versos de Lope es La versión. Un beso Fiorella
ResponderEliminarGlub...¡Lo has jurado!
ResponderEliminarBiquiño.
(Gracias, me llegó al alma)
Ya vamos poniendo límites, ya vamos poniendo límites. Del Mortensen para arriba, coño.
ResponderEliminarEn su defecto...Algo con lo que pueda ganarme la vida con salud, decencia y alegría, estaría fenomenal. El novio se puede inventar. El sustento no.
Y a mi no me llames gorrioncito. So perra.
Bico.