Llevaba días yo queriendo hacer alguna oda a la seda (me sube la moral a mí la seda), pero en eso me he encontrado con esto:
"
Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada preventiva"
LOIS PEREIRO
y me he quedado sin aliento.
Y sin ganas.
Lo de la seda...Será otro día.