Llevaba días yo queriendo hacer alguna oda a la seda (me sube la moral a mí la seda), pero en eso me he encontrado con esto:
"
Tristemente convivo coa túa ausencia
sobrevivo á distancia que nos nega
mentres bordeo a fronteira entre dous mundos
sen decidir cal deles pode darme
a calma que me esixo para amarte
sen sufrir pola túa indiferencia
a miña retirada preventiva"
LOIS PEREIRO
y me he quedado sin aliento.
Y sin ganas.
Lo de la seda...Será otro día.
Oooooooh, Gatiña...¡Mira que sorpresa!
ResponderEliminarGustoume moito o poema.
Bicos**
Un bico Reina.
ResponderEliminarQuedé atrapada por este poeta muerto.
Voy a por su poesía completa.
Pocas cosas me gustarían tanto, como obsesionarme con él.
Reflexiono (aunque hay quien opina que no es mi fuerte): las obsesiones, con gente que merezca la pena.
Muacs.
Ah, se me olvidaba: y que al final aprenderé gallego, pero en lugar de en una academia, a golpe de versos. :D
ResponderEliminar